Vierde Battle of the Redactiebands is uiterst professioneel en veelzijdig: ‘Onder zijn priesterkostuum draagt de frontzanger een Pride-vlag’

Het is evident dat de Rotterdammers een goede indruk willen maken. Er is een Instagrampagina (met ruim tweehonderd volgers), er zijn flyers gedrukt, er worden twee presentatoren ingevlogen en van alle deelnemende bands zijn video’s opgenomen.

‘We willen de battle naar een nieuw niveau brengen’, zegt Antti Liukku, voorman van de AD-huisband ‘AD/AD’, telefonisch enkele dagen voorafgaand aan de Battle of the Redactiebands. 

‘Songfestivalachtige proporties’
Die ambitie straalt ook af van de locatiekeuze. De bands nemen het tegen elkaar op in de Rotterdamse poptempel Annabel, op een steenworp afstand van de redactie van het AD.

De operatie is zo uitgebreid en complex dat ze ‘Songfestivalachtige proporties’ aanneemt. ‘Nu wij als Rotterdammers de eer hebben om het feestje zelf te organiseren, moet er wel een tandje bij.’

De ‘battle’ dreigde even aan haar eigen succes ten onder te gaan, want toen de redactie van Investico óók mee wilde doen, kregen ze helaas een ‘nee’ te horen: tijdtechnisch past dat niet.

Follow The Money is verhinderd. Frontman Eric Smit, voormalig hoofdredacteur, heeft zich op een ander project gestort. En het zijn big shoes to fill.

De regionale titels van Mediahuis gaan uiteindelijk met de prijs naar huis.

©Joey de Gruyl

‘Kans dat we winnen is nul’
Bij de ingang van Annabel worden glowsticks uitgedeeld en zijn de muren versierd met AI-foto’s van de twee presentatoren, Karijn Goorts en Lotte van der Velde. Er loopt een AD-videoploeg rond. Buiten drinken medewerkers van het FD halve liters bier. Ze blaken van zelfvertrouwen. ‘De kans dat we winnen is nul’, zegt Bart Mos. Zijn collega Paulien Sewuster wijst erop dat de krant de ‘founding father’ van het evenement is.

‘Dit is Lotte, en ze is vrijgezel’, zo steken de twee presentatrices van wal. ‘Nu hebben we direct jullie aandacht.’ In glinsterende jurken warmen ze de zaal op. ‘Mama, kijk nou, ik ben een ster van RTL’, zingen ze op de beat van ‘Mamma Mia!’, met een subtiele knipoog naar de overname van RTL door DPG Media.

Eeva Liukku, scheidend hoofdredacteur van Vers Beton, vindt het matig. ‘Zijn al die Amsterdammers in Rotterdam, maken ze onvoldoende Rotterdam-Amsterdam grapjes!’

De designated survivor van NRC
Koen Nederhof van De Telegraaf vindt het ‘machtig mooi’, in het hol van de leeuw. Hij heeft een hotel geboekt aan de Blaak. ‘Onderweg hiernaartoe luisterde ik een Ajax-podcast. Een beetje ironisch.’ De enige zekerheid vanavond, zegt hij, is dat een ‘Amsterdamse’ redactie wint.

‘AD/AD’ bijt het spits af met een stevige ballad, ‘Hush’ van Deep Purple. Op het beeldscherm achter hen is het stand-byscherm te zien van een DPG-laptop, met DPG-logo. De zangeressen zijn in het zilver gekleed, de rest in stemmig zwart. Bij het tweede nummer, ‘You’re the One That I Want’, gaan de jasjes van de zangeressen uit. Luid gejoel in de zaal, waar zich ook een groep zeer enthousiaste ouderen bevindt. Bij navraag blijken het de ouders van de bandleden te zijn.

Volkskrant en Trouw samen in een bus
De Volkskrant en Trouw hebben samen een bus gecharterd zodat al hun Amsterdamse collega’s veilig thuiskomen, zegt eindredacteur Cecilia Tabak van de Volkskrant, die zich haast te zeggen dat ze ‘absoluut niks tegen Rotterdam’ heeft.

Later op de avond zullen Trouw-redacteuren zeggen dat in de bus ‘véél Flügel gedronken is’ en dat een bandlid van Trouw ‘op een dieet van één biertje per uur’ is gezet om te zorgen dat hij ‘acceptabel’ het podium betreedt.

The Black Mondays (FD) openen met ‘Accidentally In Love’, maar omdat ze er al vanuit gingen dat het AD een smartlap zou kiezen, sluiten ze af met ‘Zwemmen in Bacardi Lemon’, in héél plat Amsterdams. ‘Een echte banger’, vinden ze zelf. Voor in de zaal ontstaat een polonaise. ‘Dank jullie wel, nu gaan we bier drinken’, luidt het slotakkoord.

‘Outside the ring’, de band van de regionale titels van Mediahuis, opent met ‘Ça plane pour moi’. Dat valt goed in de smaak bij het publiek, net zoals ‘Don’t Stop Believin’. De tekst slaat goed aan op het ‘regionale’ aspect. ‘Een band als een veelkoppig monster’, zal de jury later oordelen.

Warme mediafamilie
In de teksten van de presentatrices wordt veelvuldig melding gemaakt van andere, nieuwe DPG-titels, zoals Videoland, Qmusic en RTL. Een Qmusic-DJ verzorgt een intermezzo tussen de optredens.

‘We zijn nu één grote, warme mediafamilie’, zegt een van de productiemedewerkers van het AD.

The Chocolate Letters van De Telegraaf zijn opvallend woke: hun pakken zijn in de kleuren van de Pride-vlag en ze hebben gekozen voor een nummer van Macklemore. Koen Nederhof bespeelt de zaal als een rockster.

In het hol van de leeuw zingen ze Bloed, zweet en tranen van Hazes, inclusief hoedje en zonnebril. Luidkeels wordt de tekst meegebruld, inclusief ‘hoer’ na het refrein. De groupies van de T schreeuwen het uit alsof er een baby ter wereld wordt gezet.

Teletubbiepakjes
Naarmate de avond vordert mengen de diverse journalistieke bloedgroepen zich met elkaar: buiten staan Thomas de Veen van NRC en Gijs Beukers van de Volkskrant lang met elkaar te praten.

De Volksband komt op in, zo lijkt het, Teletubbiepakjes. Met véél rook uit de rookmachine. Chris Buur is, na enkele technische opstartproblemen van de band, aan het livestreamen op zijn telefoon.

Met véél vuur perst zangeres Emma Curvers ‘You gotta show me love’ uit haar longen. ‘Er is vandaag een bus vanaf Amsterdam naar Rotterdam gekomen. Ik wil nooit meer horen dat wij niet naar Rotterdam komen, want we doen niets liever’, besluit ze.

De Amsterdamse krant geeft een Rotterdamse toegift. Curvers kan niet dansen, legt ze uit, ze is zes weken geleden bevallen. Ze zetten ‘Rainbow in the Sky’ in, een klassieker uit de hardcore hoogtijden van Rotterdam. Op het podium én in de zaal wordt flink gehakt, onder anderen door Buur en Willem Schouten van De Telegraaf. Merlijn Kerkhof draagt zelfs een Feyenoord-shirt.

Mannen met nagellak
Een opgetogen Telegraaf-medewerker vertelt dat ze ‘heel leuk heeft staan praten’ met een AD-collega’s en dat zij, in haar ogen, ‘hele leuke mensen’ zijn. Buiten zegt een andere Telegraaf-medewerker dat ze ‘vrij recent vrijgezel is geworden’, maar in Amsterdam alleen Tinder-matches heeft met ‘mannen die matcha drinken en nagellak dragen’. In Rotterdam hoopt ze een ‘echte vent’ te vinden.

Later vraagt ze: ‘Dit is de stad van de techno, kunnen we ergens gaan stampen vanavond? Vorig jaar hadden we een goede after bij Follow The Money. Dat was fokking grimmig.’

De NRC Handelsband zet de zaal op scherp met ‘Nightboat to Cairo’, met een bescheiden moshpit tot gevolg. Ze krijgen misschien wel het luidste applaus van de avond. Maar bij ‘Mr. Brightside’ gaat het publiek pas echt los, de band hijgt zichtbaar uit. ‘We want more!’, scandeert de zaal.

Rick Pullens van Te Rouw in actie

©Esma Linneman

Priesterkostuum
De band van Trouw, Te Rauw, maakt haar debuut vanavond. Ze openen met Take me to church van Hozier - érg Trouw. Onder zijn priesterkostuum draagt frontzanger Rick Pullens een Pride-vlag, die tot luid gejoel leidt. ‘Het wordt tijd voor de beste moshpit van Nederland’, schreeuwen ze.

De bandleden trekken kledingstukken van hun lijf, de zanger staat in een héél klein Adidas-broekje op het podium met de tekst ‘Zeitgeist’, verwijzend naar het zaterdagse bijvoegsel ‘Tijdsgeest’, op zijn billen. De zaal is schor van het schreeuwen.

De regionale titels van Mediahuis gaan uiteindelijk met de prijs naar huis. ‘Dit betekent één ding: we gaan de provincie in met z’n allen!’, schreeuwt frontzanger Jacco van Oostveen. ‘OUTSIDE THE RING!’ Een enorme trots en dankbaarheid, voelt hij.

‘Dit legt enorme druk op ons om het volgend jaar net zo goed te doen.’ Luid applaus. Nog één keer wordt uit volle borst Don’t Stop Believing ingezet. In de zaal wordt droogjes afgevraagd naar welke Noord-Hollandse provinciestad we volgend jaar moeten afreizen. ‘Hoorn? Alkmaar?’

Kort na afloop van de prijsuitreiking spoeden de medewerkers van de Volkskrant en Trouw zich naar buiten. Ze moeten de bus naar Amsterdam halen.